Saskia Belleman is een naam die veel Nederlanders kennen van de rechtbank. Ze doet al jaren verslag van grote strafzaken en is daarin een van de bekendste journalisten van het land. Wat veel mensen niet weten, is dat achter haar rustige en empathische manier van werken een persoonlijk verhaal schuilgaat. Een verhaal over verlies, verdriet en de kracht om daarmee verder te gaan.
Een loopbaan vol zware zaken
Al meer dan twee decennia is de rechtbankverslaggever aanwezig bij rechtszaken die de samenleving raken. Ze werkt voor De Telegraaf en is vaak te zien en te horen in televisie en radio uitzendingen. Ze deed verslag van spraakmakende zaken zoals de Holleeder zaak en de rechtszaak rondom Ridouan Taghi. Haar verslagen zijn altijd helder, zakelijk en toch betrokken. Ze weet precies hoe ze complexe juridische informatie begrijpelijk maakt voor een breed publiek. Dat is geen toeval. Belleman heeft door de jaren heen een manier van werken ontwikkeld waarbij ze zowel slachtoffers als verdachten serieus neemt. Die benadering valt op, omdat veel mensen in haar positie zich primair richten op de slachtofferkant. Zij kiest bewust voor een bredere blik.
Het verlies dat haar leven veranderde
Zevenentwintig jaar geleden verloor ze haar eerste kind. Haar dochter Famke werd dood geboren, vlak voor de bevalling. Dat verlies had een enorme impact op haar leven. In gesprek met Eva Jinek vertelde ze in februari 2025 openhartig over die periode. Ze belandde in een soort rollercoaster van emoties en rouw. Het verdriet was overweldigend, maar ze vond langzaam een weg terug. Later kreeg ze een tweede dochter, Fleur. Toen Fleur één jaar oud was, ging de relatie met haar vader stuk. Saskia stond er op meerdere momenten alleen voor. Die ervaringen met verlies en pijn hebben haar veranderd als mens en als journalist. Ze begrijpt wat het betekent om te lijden, en dat zie je terug in haar werk.
Empathie voor verdachten als kracht
Wat haar onderscheidt van veel andere journalisten, is haar vermogen om ook voor verdachten empathie op te brengen. Dat klinkt voor sommigen misschien vreemd, maar zij legt het helder uit. Ook mensen die vreselijke dingen hebben gedaan, zijn mensen met een geschiedenis, een jeugd en eigen pijn. Dat betekent niet dat ze hun daden goedkeurt. Het betekent dat ze begrijpt dat misdaad zelden uit het niets komt. Ze zei hierover in een interview dat ook verdachten lijden, en dat ze die menselijkheid wil blijven zien. Haar eigen verdriet om Famke heeft haar geleerd dat mensen niet in hokjes passen. Die les past ze toe in de rechtszaal, elke keer dat ze daar zit met haar notitieboekje.
Een bekende stem met een kwetsbaar hart
Saskia Belleman is inmiddels 65 jaar en nog altijd actief als rechtbankjournalist. Ze schreef ook boeken over haar ervaringen in de rechtszaal, waarmee ze een groter publiek bereikte dan alleen de krantenlezer. Haar werk wordt breed gewaardeerd omdat ze altijd dichtbij de feiten blijft, zonder sensatie. Ze heeft een heldere stijl die toegankelijk is en tegelijk diepgang biedt. Dat ze daarin zo goed is geworden, heeft niet alleen te maken met ervaring of talent. Het heeft ook te maken met wat ze zelf heeft meegemaakt. Haar persoonlijke verhaal geeft haar werk een laag die je niet kunt leren uit een journalistiek leerboek. En dat maakt haar verslagen zo bijzonder.
Veelgestelde vragen
Voor welke krant werkt Saskia Belleman?
Saskia Belleman werkt als rechtbankverslaggever voor De Telegraaf. Ze schrijft daar al jarenlang over grote en spraakmakende strafzaken in Nederland.
Welke bekende rechtszaken heeft ze gevolgd?
Ze deed onder andere verslag van de rechtszaak tegen Willem Holleeder en de zaak rondom Ridouan Taghi. Dit zijn twee van de grootste strafzaken in de Nederlandse geschiedenis.
Wat is er gebeurd met haar dochter Famke?
Famke was de eerste dochter van Saskia Belleman. Ze werd dood geboren, vlak voor de bevalling. Dit verlies had een grote invloed op haar persoonlijk leven en op de manier waarop ze haar werk als journalist beleeft.
Heeft ze ook boeken geschreven?
Ja, Saskia Belleman heeft boeken geschreven over haar ervaringen als rechtbankverslaggever. Daarin beschrijft ze hoe het is om bij zware strafzaken aanwezig te zijn en wat dat met je doet als mens.
